Oceń wpis  oddane głosy: 0 / 0

"Rzepa" pisze o kolejnym ciekawym wyroku wydanym w sprawie dotyczącej udostępniania informacji publicznej ("Kto ma mienie publiczne, musi informować"), ja zaś, korzystając z tego, że opisywane orzeczenie jest już w internetowej bazie NSA, pozwolę sobie wyciągnąć kilka ciekawych tez.

Poniżej wyłącznie cytaty za wyrokiem (ze skrótami), zero mojego komentarza.

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 września 2009 r., sygn. IV SAB/Gl 45/09

• Informację publiczną (...) stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swych kompetencji. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego.
• Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast tylko w takim wypadku, gdy informacja, której udostępnienia żąda określony podmiot jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia. Jeżeli żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ powinien powiadomić podmiot żądający udostępnienia informacji pismem, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa (por. wyrok WSA z dnia 5 lipca 2007 r. sygn. II SAB/Wa 19/07, wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2002 r. sygn. II SA 2867/02).
• Dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym, co nie pozwala zainteresowanemu zapoznać się z jej treścią inaczej niż wskutek złożenia wniosku do odpowiedniego organu o udzielenie informacji.
• Z bezczynnością organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej będziemy mieli zatem do czynienia, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie udostępnienia żądanej informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Przedstawienie informacji innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca ( w tym przypadku kserokopia konkretnego dokumentu)lub też informacji wymijającej, może powodować jego uzasadnione wątpliwości co do tego, czy organ w ogóle udzielił odpowiedzi, co w takiej sytuacji należy traktować jako nieudzielanie żądanej informacji.
• W niniejszej sprawie skarżący wystąpił z żądaniem udostępnienia informacji publicznej w przedmiocie udostępnienia treści uchwały oraz protokołu Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy, którą to uchwałą zlikwidowano Kolejkę Linową. W ocenie Sądu żądanie skarżącego dotyczyło informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ wystosował pismo, w którym jak twierdzi udzielił informacji publicznej w przedmiocie zgłoszonego żądania. Analiza treści pisma wskazuje, że skarżącemu nie udzielono odpowiedzi zgodnie z żądaniem. W piśmie tym nie podano treści uchwały, a jedynie zawiadomiono, że uchwała likwiduje Kolejkę Linową.
• Postanowienie wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie o sygn. IV SAB/Gl 1/09, co prawda prawomocne to jednak nie stwarza stanu powagi rzeczy osądzonej, która to przesłanka jest konieczna do odrzucenia skargi. Sąd podzielił stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2008 r. sygn. akt II FZ 117/08, w którym stwierdzono, iż wcześniejsze prawomocne odrzucenie skargi, skutkujące zakreśleniem sprawy jako załatwionej, nie ma skutku powagi rzeczy osądzonej i nie stanowi przeszkody prawnej w ponownym prowadzeniu sprawy.
• Sąd nie podzielił również stanowiska pełnomocnika organu jakoby podstawą do odrzucenia skargi był fakt, iż skarżący nie wykorzystał drogi wynikającej z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. W tym miejscu trzeba zauważyć, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Kodeks postępowania administracyjnego nie ma zastosowania do udostępnienia informacji publicznej, gdyż ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera odesłanie do stosowania tego kodeksu jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udzielenia informacji, nie zaś do czynności materialnotechnicznej polegającej na jej udzieleniu (zob. wyrok z dnia 24 maja 2006 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt I OSK 601/05).