Ciekawy temat do dyskusji o wyższości faceta w todze nad facetem w marynarce (napisałbym coś o kobietach, ale boję się, że skończę jak ten poseł): przed wrocławskim sądem toczy się sprawa lekarki, która pomimo prawomocnie orzeczonego zakazu wykonywania zawodu, nie zaprzestała przyjmowania pacjentów.
Dlaczego? To bardzo proste: bo tak poradził jej adwokat.

Istota błędu Pana Mecenasa, który popchnął własną klientkę na ławę oskarżonych polega na czymś bardzo prostym: orzeczenie sądu drugiej instancji jest zawsze prawomocne, czyli podlega wykonaniu, nawet jeśli nie jest jeszcze ostateczne -- a więc może być wzruszone w jakiś tam sposób.

z kodeksu postępowania karnego:
art. 519. Od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie może być wniesiona kasacja. (...)
art. 532. § 1. W razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji.Oznacza to, że wniesienie kasacji -- która przysługuje od wyroku prawomocnego (art. 519 kodeksu postępowania karnego) -- oznacza, że wyrok trzeba już wykonać, chociaż później może się okazać, że jednak jego treść (a więc i sposób zachowania oskarżonego) się zmieni. Nawet prawidłowo wniesiona i przyjęta przez Sąd Najwyższy kasacja nie wiąże się z automatycznym wstrzymaniem wykonania orzeczenia -- to dopiero SN może wstrzymać jego wykonanie (art. 532 par. 1 kpk).

Tymczasem pan mecenas (o którym chodzą po sieci ciekawe opinie) powiedział pani doktorce, że dopóki sąd nie rozstrzygnie o kasacji, dopóty może badać i leczyć, przeto przestała ona przyjmować pacjentów dopiero na wieść o odmowie przyjęcia. Zaś na pytanie sądu (jak pisze "Gazeta"), że przecież słyszała na rozprawie apelacyjnej o prawomocności wyroku, odparła: "ja się na tym nie znam, więc skoro mecenas stwierdził, że mogę przyjmować, to przyjmowałam" -- co Pan Mecenas potwierdza ("Tak, wprowadziłem klientkę nieświadomie w błąd. Byłem przekonany, że może prowadzić gabinet do czasu wyjaśnienia sprawy kasacji").

Najlepsze w sprawie jest to, że oskarżona kobiecina, którą adwokat wyprowadził w pole co najwyżej może liczyć na błąd co do kontratypu (art. 29 kodeksu karnego) -- on sam może będzie w sprawie tylko świadkował -- a dopiero jak się w ORA o temacie dowiedzą, to rozważą możliwość wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.
Aha, jeśli pokrzywdzona-oskarżona poniesie szkodę, to może jeszcze dochodzić swojego przed sądem cywilnym -- i tu się zastanawiam na ile ewentualnie da się to chociaż z polisy pana adwokata pokryć.

Z okazji Walentynek mam dla Was, moi drodzy Czytelnicy, najfajniejszy prezent. Prawdziwy wywiad z prawdziwą aplikantką radcowską. A zatem jeśli chcecie się poznać najskrytsze sekrety aplikantów, dowiedzieć się jakie będą w tym roku pytania na aplikację oraz czy istnieje coś takiego jak islamski feminizm, zapraszam do czytania i zachwycania się.


Lege Artis: - Jesteś aplikantką radcowską? Jak do tego doszłaś i co się z tym wiąże?

Anna Firecka: - Droga do aplikacji radcowskiej jest precyzyjnie opisana w ustawie o radcach prawnych. Trzeba spełnić warunki, zdać egzamin i już :-) Jeśli chciałbyś poznać moje motywy, to one też są proste. W prawie interesuje mnie rozwiązanie problemu, dyskusja podejmowana z przeciwnikiem, walka na argumenty. Zajmowanie się prawem w ten sposób możliwe jest tylko w zawodach radcy prawnego i adwokata. Prawo karne mnie nie interesuje, więc – zamierzam zostać radcą prawnym.

Anna Firecka, lat 32, absolwentka IX LO we Wrocławiu oraz prawa Uniwersytetu Wrocławskiego. Aplikantka radcowska, pracuje w kancelarii. Główny obszar zainteresowań: zamówienia publiczne, prawo pracy, problematyka dyskryminacji kobiet.
Prywatnie stara panna, właścicielka dwóch kotów, feministka i marzycielka.
LA: - Czyli jest ciężko? Jak sobie radzisz? Czytelników, z których wielu chciałoby dostać się na aplikację na pewno zainteresuje to jak wygląda codzienne życie aplikantki?

AF: - Aplikacja wiąże się z uczestnictwem w zajęciach teoretycznych i z praktykami w sądach, w prokuraturze i w kancelariach. Z konieczności wiąże się też z ograniczeniem czasu pracy (ale rzadko z ograniczeniem ilości obowiązków). W ramach praktyk sędziowie często polecają nam przygotowanie uzasadnień wyroków, opinii na niejednoznaczne zagadnienia prawne itp. Pogodzenie tego wszystkiego bywa ciężkie, ale na ogół nie jest tak źle. Dla mnie najcięższe są zajęcia teoretyczne, ponieważ najlepiej uczę się, pracując, a nie słuchając wykładów. Bardzo lubię praktyki, zwłaszcza czytanie akt i uczestnictwo w rozprawach. Oczywiście, konieczne jest również zaliczanie kolejnych etapów, czyli egzaminy.

LA: - W takim dniu (wywiad przeprowadzany w walentynkowy poranek) trudno nie rozmawiać o seksie i miłości. Czy w życiu aplikantki zdarzają się takie chwile? A może mogłabyś uraczyć Czytelników Lege Artis jakąś pikantną opowieścią?


AF: - Wbrew pozorom prawnicy (a więc i aplikanci) to także ludzie i członkowie jakichś tam społeczności. Dotyczą ich więc wszelkie miłosno-emocjonalno-erotyczne uwarunkowania, właściwe reszcie ludzkości. Również zasady dobrego wychowania, więc pikantnej historii nie będzie :-)

LA: - A co mogłabyś podpowiedzieć tym spośród Czytelników, którzy zamierzają
startować na aplikację w tym roku? Jakieś przecieki jeśli chodzi o pytania?
Specjalnie na Walentynki stworzyłem nową kategorię: kontr-wywiad. Już wkrótce na łamach LA będą kolejne wywiady.
Przypominam też, że nadal możecie wysyłać esemesy o treści B00120 na numer 71222 (spieszcie się!), o konkursie Miss Temida 2008 oraz o tym, że naprawdę na bieżąco będziecie tylko dzięki Google Readerowi!
AF: - Szczerze mówiąc, jestem zaskoczona, ile daje mi aplikacja i jak wiele się w jej trakcie nauczyłam. Warto się postarać i zostać aplikantem :-)
Co do egzaminu mogę podpowiedzieć tylko tyle, że jego trudność leży w ilości materiału. Same pytania nie są skomplikowane, zakres materiału jest jednak dość zabójczy, więc im więcej zdołają kandydaci na aplikantów przeczytać, tym lepiej dla nich.

LA: - Jesteś znana z postawy feministycznej. Mnie oskarża się o mizoginię. Czy uważasz, że te dwie postawy mogą ze sobą współistnieć we współczesnym świecie? A może paradygmat kantowski upada i w tym wymiarze? Czy nie sądzisz, że dysonans poznawczy jednostek ludzkich może zakładać dychotomię takich postaw?

AF: - Feminizm zakłada równość płci (nie tożsamość!) i, w dużym uproszczeniu, walczy o to, aby nasze umiejętność, cechy osobiste itp., nie były oceniane przez pryzmat naszej płci, lecz przez pryzmat jakości po prostu. Jednym słowem, zakłada takie same kryteria traktowania osobników obydwu płci, tam gdzie jest to możliwe ze względu na oczywiste względy typu różnic fizjologiczno-anatomicznych itp.
Mizoginia to niechęć do kobiet tylko dlatego, że są kobietami, czyli wykluczanie całej grupy ludzi tylko ze względu na ich płeć.
A to jawnie przeciwstawia się idei feminizmu.



LA: - Dziękuję za rozmowę. Może chciałabyś kogoś pozdrowić.

AF: - Pozdrawiam wszystkich Twoich nie-zakochanych Czytelników :-) Zakochani dość dziś dostaną pozdrowień i beze mnie…