Oceń wpis  oddane głosy: 6 / 0

motto na dziś: Nie kradnij, rząd nie lubi konkurencji!

A więc stało się: w poszukiwaniu wolnych środków do zmarnowania rząd postanowił sięgnąć po nasze własne pieniądze (albo i nie nasze). Już niedługo -- jak tylko posłowie przegłosują, a prezydent podpisze (później może nawet będzie protestował) -- zamiast "obciążania systemu finansowego i generowania długu publicznego" będziemy mieli jeszcze większy zaszczyt wspierać ZUS.

Słowem: już niedługo składka na otwarte fundusze emerytalne zmniejszy się z 7,3% do 2,3%, zaś reszta... nie, reszta nie zostanie w naszej kieszeni -- reszta pójdzie na ratowanie systemu finansów publicznych, czyli do ZUS. Okazuje się zatem, nie po raz pierwszy, że łatwo w Polsce stać się dobroczyńcą i uratować kraj przed katastrofą finansową -- o tyle łatwo, że nie za swoje się ratuje -- znacznie trudniej być prorokiem we własnym kraju; nie udało się to premierowi Tuskowi, który półtora miesiąca temu mówił, że nie przewiduje "turbulencji ani radykalnych zmian" w kwestii OFE.

Próbuję się zastanawiać dlaczego ratowanie finansów publicznych tej naszej zielonej wyspy musi polegać prawie wyłącznie na zwiększaniu obciążeń, zaś cięcia ograniczone są takich banałów jak... wysokość zasiłku pogrzebowego. Równocześnie rząd dość starannie unika tematu likwidacji przywilejów różnych grup zawodowych, na które płacimy -- warto przypominać -- średnio po tysiaku na twarz rocznie. Aż tyle kosztuje nas zapewnienie komfortu fajnej emerytury rolnika, policjanta, żołnierza, sędziego czy górnika (przypomnijmy: grup, które "od zawsze" albo "bo tak" są poza systemem OFE); i tego akurat premier Tusk za bardzo zmieniać nie chce -- bo oczywiście łatwiej jest rąbnąć kasę milionów obywateli, niż podskoczyć hałaśliwej i mocno zinfiltrowanej przez związki zawodowe mniejszości.

A przecież oszczędności można szukać nie tylko ograniczając dokładanie kasy na przywileje górników i policji. Z roku na rok nasz budżet opiera się na totalnym przewalaniu mnóstwa kasy, począwszy od bzdur w rodzaju saloniku ministra Sikorskiego i zatrudniania żon dyplomatów na etatach, czy wyłączania ledwie co kupionych przez administrację terminali Blackberry -- na sprawach poważniejszych kończąc: rozpasany socjal, utrzymywanie zbędnych instytucji (w tym mój ukochany Urząd Transportu Kolejowego, który ledwie co pozwolił sobie zdyscyplinować przewoźników kolejowych, ale i np. CBA), finansowanie niepotrzebnych inwestycji w stadiony, służących tylko temu, by premier Tusk mógł sfotografować się z Platinim.

Reasumując: rząd zachowuje się jak Jessie James napadający na pociąg przewożący cudze pieniądze. Zamiast zająć się trudnymi tematami -- choćby zacząć od natychmiastowego skasowania możliwości przechodzenia 35-latków na policyjne emerytury -- dobiera się do najłatwiejszych pieniędzy.
Chciałem uprzejmie uświadomić p.p. Rostowskiemu i Tuskowi, że udało mi się przez ostatnie lata zgromadzić parę złotych na IKE. Więc jakby rząd chciał jeszcze powalczyć troszkę z długiem publicznym, to przecież można uchwalić, że te pieniądze mi się zabierze -- i pośle do ZUS. Albo do KRUS.
(Sporo pieniędzy marnuje się także na rachunkach bankowych, jak będzie naprawdę kiepsko, to przecież "pomożecie? pomożemy...")

 Oceń wpis  oddane głosy: 7 / 0

Proszę bardzo: każdy z nas średnio dopłaca do emerytur grup uprzywilejowanych tysiąc złotych rocznie. Wszystko dlatego, że system sprawiedliwości społecznej polega na tym, że żeby jakiś górnik, policjant, rolnik, nauczyciel albo kolejarz mógł spokojnie czekać wcześniejszej i gwarantowanej emerytury -- i protestować, jeśli mówi się o uszczupleniu jego przywilejów -- płaci wielkomiejski biedak, często ledwie przekraczający ustawową minimalną wysokość wynagrodzenia.

Nic to, że zdaniem Trybunału Konstytucyjnego dotychczasowe zasady finansowania KRUS są niezgodne z ustawą zasadniczą. Politycy PSL już wiedzą, że wyrok jest polityczny, premier mówi, że KRUS nie będzie zlikwidowany (przypomnijmy, że niegdyś odważny program tej partii zakładał właśnie m.in. likwidację przywilejów różnych grup zawodowych) -- a ministerka Fedak będzie bronić tego chaosu, bo "na reformę nas nie stać".

Niestety, nic się w Polsce nie zmieni, dopóki politycy będą traktować nas wszystkich jak niewolników (tyle, że niewolników różnych kategorii). Tylko w ustroju niewolniczym albo feudalnym pan i właściciel może decydować: jak długo niewolnik ma pracować i ile z tego, co zarobi, zostanie mu zabrane przez władzę, a ile łaskawie się poddanemu zostawi, żeby nie zdechł.
Co gorsza przeciętny Polak-wyborca chętnie wpisuje się w ten układ. Zamiast domagać się wolnego wyboru i odpowiedzialności za swój wybór -- prawa do samodzielnej decyzji ile płacić składki i komu oraz kiedy rzucić pracę i przejść na upragnioną emeryturę -- Polak żąda utrzymania (albo ograniczenia cięć) przywilejów, ewentualnie jako wyborca głosuje na partię, która obieca mu takie czy inne zasady systemu emerytalnego (wyborca "liberalny" głosuje zaś na partię "liberalną" -- czyli taką, która obieca mu cięcia w systemie).

Nikt (prawie -- ja mówię) nie mówi o tym, żeby dać ludziom pełną swobodę decydowania o sobie i swojej przyszłości. Chcesz odkładać na emeryturę? Odkładaj, choćby i w OFE, albo kupując złote pierścionki. Zmęczyła cię praca? A rzuć ją, choćby po 15 latach pracy i żyj z tego co odłożyłeś, dopóki ci starczy. Twoje życie, twój wybór.

Nie, demokratyczna władza w demokratycznym państwie będzie cię prowadzić za rękę, od urodzin, przez szkołę (przymusową, najchętniej państwową, a na pewno z programem ustalanym przez urzędników), ustali warunki pracy i płacy (czasem nawet ponegocjuje na ten temat -- z pracodawcą w Krynicy albo z pracownikiem, na ulicy), czasem wzuje na siłę kamasze (to ostatnio u nas odpuścili). A później łaskawie pozwoli cieszyć się starością -- tj. jeśli politycy łaskawie pozwolą -- przy czym nie tyko podejmując pracę, ale i później tak naprawdę nie możesz mieć najmniejszej pewności choćby co do zasad wypłacania emerytury, bo przecież nawet to podlega nieustannym fochom ministerki Fedak i jej kamratów.

Taki system rzecz jasna wymaga nieustannego oliwienia podaniczym groszem. Stąd nie ma się co dziwić, że "dopłaty do emerytur to nie tylko 15,5 mld złotych rocznie dotacji do KRUS. Prawie 21 mld zł z naszych podatków idzie co roku na wypłaty dla innych uprzywilejowanych grup", co przekłada się na bardziej wymowną prawidłowość: "Przeciętny Polak opłacający składki ZUS liczyć może na starość na 1766,1 zł. Pozostali uprzywilejowani dostaną wypłaty zdecydowanie wyższe od krajowej średniej - w przypadku żołnierzy średnie świadczenie to 2,7 tysiąca złotych brutto, a w przypadku policji prawie 2,9 tysiąca. Górnik dostaje pół tysiąca więcej, a sędzia aż 6,5 tysiąca złotych".

W sumie najlepiej załapać się, żyć, nie umierać.