Kolejna ciekawostka z cyklu: "a pozwoleństwo jest?"
Oto jak pisze ciekawy serwis internetowy Fakty Oświęcim (w podtytule "Nie przymykamy oczu" -- a ja w to naprawdę wierzę -- por. także informacja o akcie oskarżenia z art. 212 kk wniesionym przez dyrektora Oświęcimskiego Centrum Kultury...) -- przewodniczący tamtejszej rady gminy, ujrzawszy dziennikarza, który rychtuje dyktafon do nagrywania obrad tego szacownego gremium, zwrócił się doń z odwiecznym pytaniem: czy jest zgoda na nagrywanie przebiegu obrad na dyktafon?
Jak świat światem (prawie) każdy samorządowiec wie -- albo myśli, że wie (por. opisywana nie tak dawno sprawa nagrywania obrad rady powiatu Białobrzeskiego) -- że prasie wolno rejestrować obrady takich organów wyłącznie za zgodą zainteresowanych. Furda prawo do informacji publicznej, furda orzecznictwo, furda konstytucja i jej art. 61 ust. 2, który pozwala -- każdemu, nie tylko dziennikarzowi -- nie tylko wejść na posiedzenie kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów (BTW przepis wygląda jak wielkie prawo, a tymczasem tak naprawdę zakres ten jest tak ograniczony, jak tylko mógł być), ale i rejestrować tam dźwięk lub obraz.
Co ciekawe z materiału można wywnioskować, że przewodniczący Jerzy Domżal nie tylko chętnie widzi dziennikarza notującego ołówkiem w kajeciku, ale i dopuszcza nagrywanie... byle przez innego dziennikarza.
Panowie samorządowcy, czas wreszcie raz na zawsze zapamiętać. Na postawione (w góglowskim stylu) pytanie "czy wolno nagrywać obrady rady gminy bez zgody radnych lub przewodniczącego?" odpowiadamy: konstytucyjne prawo do informacji publicznej obejmuje prawo wstępu każdej osoby na posiedzenie takiej rady, włącznie z możliwością swobodnego nagrywania przebiegu obrad. Rajcom nie wolno prawa tego ograniczać pod żadnym pozorem, zmuszać dziennikarzy -- ani nikogo innego -- do wyłączania dyktafonów, zachęcać do przejścia na tryb notatnikowy.
Copyright © Money.pl