2011-02-06 16:14
Oceń wpis
- Nie sposób nie zacząć cotygodniowego podsumowania od ciągu dalszego wrocławskiej epopei pt. "a co po remoncie pętli tramwajowej na ul. Grabiszyńskiej?" Mijający tydzień przyniósł następujące zwroty akcji -- najpierw była myśl, że tramwaj się nie mieścił, bo był za gruby (sic!), ale chudy też nijak nie chciał tam wjechać. I tu zaczyna się najlepsza ściema, bo ZDiUM nabrał wody w usta ("Koszt wykonania tych prac pokryje wykonawca remontu, biuro projektowe lub obydwie strony w zakresie adekwatnym do stopnia przewinienia, więc w żadnym stopniu kwota ta nie obciąży budżetu ZDiUM”) -- co jest o tyle dziwne, że skoro "Dzisiaj wykonawca robót otrzymał projekt z korektą ich lokalizacji oraz polecenie rozpoczęcia prac. Operacja przesuwania 4 słupów potrwa ok. 3 tygodni i powinna ruszyć już z początkiem następnego tygodnia", to jest chyba jasne, że uprzedni projekt -- tj. ten, na podstawie którego źle ustawiono te słupy -- musiał być do bani (jakby nie był do bani, to wykonawca dostałby polecenie "pracuj według dokumentów, które masz");
- zatrzymując się jeszcze na chwilę przy moim ukochanym mieście: coraz szersze kręgi zatacza (także anonsowana przed tygodniem) "afera dr. Dybczyńskiego". Przez ten tydzień okazało się, że: winowajca oddał się do dyspozycji rektora (ale co to oznacza?), generalnie wszystko jest dobrze a nawet lepiej (i wszyscy mają rację), więc jeśli dr Dybczyński nie złoży samokrytyki, to skrytykują go inni (nawet niekoniecznie pracujący na UWr). W sumie jedyną osobą, która wydaje się zgadzać z krytyczną opinią jest... były rektor, prof. Pacholski, bo już obecny wydaje się szukać źródła problemów wszędzie indziej.
Ze swojej strony mogę tylko przypomnieć cyrk sprzed paru lat, kiedy to władze wydziału, który miałem zaszczyt (?) parę lat wcześniej ukończyć w iście łukaszenkowskim zwidzie postanowiły wydłużyć swoją kadencję i podsumować -- koń jaki jest każdy widzi; - dalszy ciąg ma także sprawa p. Rabczewskiej nazwanej przez raperskiego śpiewaka "blacharą", za co miał on przeprosić Panią Dorotę tygodniowym ogłoszeniem o rozmiarach 9x6 cm wyświetlanym każdemu w Onecie (co kosztowałoby niezłą fortunę). Sąd Najwyższy uwzględnił skargę kasacyjną wniesioną przez pozwanego rapera (aczkolwiek nie ze względu na cennik reklam w portalu), wskazując, że SO niewłaściwie ocenił rodzaj naruszonego dobra osobistego (czy jest to "dobre imię i prywatność", jak chciała tego powódka, czy jednak "godność", jak chciał tego sąd?). Mnie się rzecz jasna wydaje, że pani Rabczewska jest nieco przewrażliwiona i przy jej emploi scenicznym powinna umieć znieść więcej, ale cóż... (orzeczenie ma sygn. II CSK 431/10 i miejmy nadzieję, że nie umknie nam dalszy los sprawy);
- zelektryzowała mnie także informacja o powództwie złożonym przez pewnego starszego pana, któremu w jednym z warszawskich banków odmówiono udostępnienia toalety ("nie prowadzimy toalety, tylko usługi finansowe"), co naraziło go na bardzo przykre konsekwencje -- zaś bank na zarzut naruszenia dóbr osobistych. Sprawa jest o tyle ciekawa, że -- tak mówią znający się na prawie budowlanym bardziej niż ja -- obiekt tego rodzaju jak bank publiczny powinien mieć toaletę dla klientów i nie zmieniają tego żadne "względy bezpieczeństwa", więc skoro ich nie ma, to jakbyśmy kwestię bezprawności zaniechania banku mieli już wyjaśnioną;
- jakże inne, acz nie mniej interesujące żądania ma też red. Marek Król (ex-naczelny "Wprost", ex-sekretarz KC PZPR i poseł na Sejm PRL X kadencji z ramienia partii komunistycznej), który w sprawie przeciwko wydawcy tygodnika "Wprost" zażądał m.in. zajęcia jego znaku towarowego. Założył podobno byłemu pracodawcy -- po tym jak dyscyplinarnie wyleciał z pracy -- sprawę w sądzie pracy o dwie wypłaty i ekwiwalent za urlop (155 tys. zł), a ja się zastanawiam czy aby faktycznie ma on podstawy by przypuszczać, że wydawca "Wprost" może mieć, w przypadku przegranej sprawy, problemy z taką kasą, czy jednak żądanie zabezpieczenia nie jest złożone co najmniej na wyrost (albo po prostu złośliwie);
- prezydent podpisał kodeks wyborczy: na listach kandydackich nie może być mniej niż 35% kobiet i 35% mężczyzn (nie wiem jak ma to się do jednomandatowych okręgów w wyborach do Senatu?), będzie możliwość oddania głosu korespondencyjnie (a bezpośredniość, sire?) zaś partie nie będą mogły nas ogłupiać płatnymi reklamówkami w telewizji. Oczywiście PiS zapowiada zaskarżenie ustawy do Trybunału Konstytucyjnego, i chociaż część argumentów brzmi całkiem sensownie (naruszenie procedury, m.in. poprzez przyjęcie pewnych zmian dopiero w izbie wyższej parlamentu, czyli z pominięciem Izby Poselskiej), to rozwaliły mnie słowa bodajże posła Błaszczaka, który powiedział, że to godzi w interesy finansowe mediów, które żyją z takich reklam;
- i na zakończenie: właśnie dziś mija 100 lat od urodzin Ronalda Reagana. I nawet jeśli popatrzeć na tego wielkiego polityka ze świadomością, że wiele przypisywanych mu cech to tylko mit, ja faceta uwielbiam za jego historyczne bon-moty. Jeden z nich przypomniał niedawno Click, a ja pozwolę sobie przytoczyć ten krótki acz jakże wymowny filmik -- ku pamięci tych wszystkich, którzy grzebaniem w papierach i nowelizacją poprawek chcą ulepszyć świat:
Komentarze (17)
Kategoria
ex cathedra
Copyright © Money.pl